سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
391
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس)
ان وطئتك ، يعنى تو نسبت به من همچون پشت مادر من هستى اگر با تو وطى كنم . شرط يعنى وطى به اين تحقق مىيابد كه مرد پس از ادخال آن را اخراج كند يعنى پس از اخراج ، وطى صادق بوده و شرط محقّق مىشود و بدين ترتيب مشروط كه ظهار باشد نيز تحقق مىيابد و در نتيجه پس از اخراج اعاده اين فعل بر مرد قبل از دادن كفاره حرام است ولى پيش از اخراج حشفه از فرج كفاره بعهدهاش نيامده اگر چه مدت بودن حشفه در فرج به طول انجامد چنانچه اصح القولين در اين مسئله همين رأى مىباشد ، و دليل ما بر تحقق دخول به نزع و اخراج حكم عرف مىباشد چه آنكه اهل عرف دخول را زمانى محقق مىدانند كه نزع حاصل شود . قوله : و منه يظهر : ضمير در [ منه ] به ( كون المسّ بمعنى الدخول ) راجع است . قوله : على تحريم الجميع : يعنى جميع استمتاعات . قوله : الى اطلاق المسيس : مقصود از [ مسيس ] كلمه [ ان يتماسّا ] مىباشد . قوله : الى تنزيلها منزلة المحرّمة ابدا : كلمه [ تنزيلها ] به معناى تشبيه بوده و ضمير مجرورى در آن به زن مورد ظهار راجع مىباشد و مراد از [ تنزيلها منزلة الى آخره ] تشبيهى است كه در صيغه ظهار مرد ظهاركننده مرتكب شده و همسرش را به يكى از زنان محرّمه ابدى تشبيه مىنمايد . قوله : لم يحرم حتّى يقع الشّرط : ضمير در [ لم يحرم ] به [ وطى ] راجع است . قوله : ثمّ ان كان هو الوطى : ضمير در [ كان ] به [ شرط ] راجع است .